Çocukluk Çağı Obezitesinde
Ebeveyn Tutumunun Rolü
“Çocuğum doğru besleniyor mu?”
Bu soruyu sormanız bile aslında ne kadar ilgili olduğunuzu gösteriyor.
Ben bugün burada size ne yasaklı listeler getirmek için, ne de “şunu yapıyorsunuz, o yüzden kilo alıyor” demek için bulunuyorum.
Ve yıllardır çocuklar ve ailelerle birebir çalışan biri olarak şunu net söyleyebilirim:
👉 Çocukluk çağı obezitesi tek bir yiyecekle, tek bir hatayla oluşmuyor.
👉 En büyük belirleyici; evdeki beslenme düzeni ve ebeveyn tutumu.
Bugün biraz bunu konuşacağız. Suçlayarak değil, fark ederek.
Bir çocuğun kilo alıp almamasını sadece “çok mu yiyor, az mı yiyor” diye açıklayamayız.
Ben danışanlarımda şunu çok net görüyorum:
Bunların hepsi çocuğun ne kadar yediğini fark edememesine yol açıyor.
Çocuk acıkmayı da, doymayı da öğrenemiyor. Ve bu durum zamanla obeziteye zemin hazırlıyor.
Birçoğumuz bu cümleyle büyüdük: “Tabağındakini bitirmeden kalkmak yok.”
Ama bu cümle çocuğa şunu öğretir:
“Sen kendi bedenini dinleme, ben senin yerine karar veririm.”
Bu cümle masum gibi görünür. Ama çocuk için önemli bir mesaj taşır.
Bunu kötü niyetle söylemiyoruz. Aksine, “iyi beslensin” diye söylüyoruz.
Ama burada küçük bir detay var:
Çocuk her seferinde tok olduğu halde yemeye devam ederse, bir süre sonra tokluk sinyalini tanımamaya başlar.
👉 İleride de ne zaman duracağını bilemeyen bir çocuk demek.
Obezitenin en önemli nedenlerinden biri şudur: Bedensel sinyallerin bastırılması.
Biz bunu çoğu zaman farkında olmadan yapıyoruz.
Birçok anne bana şunu söylüyor:
Seçici yeme çoğu zaman bir sorun değil, bir dönemdir.
Bir çocuk bir besini hemen sevmek zorunda değildir. Hatta bazen aynı besini defalarca görmesi gerekir.
Çocuklara sürekli şunu söylediğimizi düşünün:
Ne olur biliyor musunuz?
O besin gözünde büyür. Gizli gizli yenir. Suçlulukla yenir.
Sağlıklı beslenme, hiç çikolata yememek değildir. Her gün kusursuz tabaklar hazırlamak değildir.
Sağlıklı beslenme, denge kurabilmektir.
Bazı besinler her gün olur. Bazıları ara sıra. Ve bu denge, sözlerle değil, yaşantıyla öğretilir.
Bir çocuk her gün;
o çocuktan “kendini tutmasını” beklemek gerçekçi değil.
Burada yine suç yok. Ama ortam çok belirleyici. Evde ne varsa, çocuk onu yer.
Ekran açıkken yemek yiyen çocuk:
Bu bilimsel olarak da çok net.
Sakin, düzenli, sohbetli sofralar ise:
Mükemmel tabaklara gerek yok. Ama düzenli sofralara gerçekten ihtiyaç var.
Çocukluk çağı obezitesi tek bir yanlışla açıklanamaz. Ama şunu biliyoruz:
Beslenme düzeni, Ev ortamı, Ebeveynin yaklaşımı çocuğun kilosunda çok etkilidir.
Hiçbir anne mükemmel olmak zorunda değil. Ama küçük değişiklikler, büyük farklar yaratır.
Çocuklarımızın tabağını değil, beslenme alışkanlığını şekillendirelim.
Çünkü sağlıklı çocuklar, yasaklarla değil, dengeyle büyür.
Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim 🌿